a utopía que quixo sacarme a bailar.
unha vez, durante case un ano, soñei que iba vivir nunha casa de pedra que ten as ventás vermellas e unha torre pequena con cristaleira. eu iría sempre vestida con falda e chaqueta de lá. e el (co seu nariz perfecto) levaría pantalóns de pana. plantariamos tomates nunha horta ó lado da casa e oiriamos sempre o ruido do río ó outro lado do lameiro. todo verde. e teriamos unha habitación con millóns de libros. pero descubrín que el non lía e que viviamos no século XXI.
Hai 3 comentarios e 0 trackbacks. Léronse 220 veces.
