aínda non é setembro...
non te boto de menos. pero aínda non é setembro. asumín perfectamente que xa non estás. penso en ti. e sorrío. e non mo explico. non quería afogarme máis. e gustábame a sensación de quererte tanto. cando chegabas e me calmabas coa túa voz a impaciencia. con ese acento estranxeiro a medias. teño unha luz verde.
Hai 2 comentarios e 0 trackbacks. Léronse 236 veces.
