satudeinai!
onte non era a ti a quen estrañaba. e non o podía crer. estou de sala de operacións. un rapaz que levaba unha estrela na camiseta díxome que lle empezara a poñer música a un dos meus poemas. é de canción pop. eu imaxinábao co piano e a revista diante. e flipaba. aínda agora me custa crelo. bueno, é un poco ñoño, pero é como pra enamorarse de ti. eu rinme. non me importou nada. son consciente da miña ñoñería... :)
e pensei en tódolos desvaríes que tiven... e non me serviron de nada.
sssh!
Hai 6 comentarios e 0 trackbacks. Léronse 181 veces.
