creo que voy a matar al cartero...
a estupidez non ten límites. e a miña moito menos. todo era negro. coma o pote. coma o fuel. e de pronto volveuse azul. coma o ceo. coma o mar. coma a chaqueta esa túa que non me gusta nada, pero que adoro ter posta ;b. vivo coa esperanza de que dentro de 11 días (não acredito) todo sexa verde. outra vez. coma o meu monte. coma a miña alma. coma a miña falda nova. coma os meus ollos ás veces, que segue sen servir de nada. (ou si... non? xa non teño nada claro). agora estou chorando da risa, porque me acordei de como una oooooooooooola... e creo que é perfecta.
(jajajajajajajajajajajajaja).
cando recupere a paz, a tranquilidade e a cabeza... xa veremos.
Hai 4 comentarios e 0 trackbacks. Léronse 178 veces.
