decálOgo
Escandir, esconder as palabras da dor
coa cautela de quen inda ten esperanza
e celebra-la vida e os seus íntimos lumes
coma milagres mínimos,
máis seguros, máis certos.
Soñar que se é feliz.
Despreza-lo valor que dá o resentimento,
alimentar unha ave de mirada limpísima
e elevarse no ceo coa memoria das cousas
espidas de sospeita,
contra a luz liberadas.
Contemplar dende a altura a dimensión humilde
do labor de vivir e os seus mil pormenores,
o entusiasmo, o fervor, as alegrías breves,
a maldade dos torpes, o soño esfarelado
sobre o río das horas.
Calibrar na distancia a medida dos actos
mesquiños dos humanos e o termo das intrigas,
o corazón a salvo de enganos e vilezas,
entregado ós espellos, á música das augas
e ás máscaras implícitas.
E ó cabo regresar ó teu lugar, que é este,
pra saberes que es terra, que a terra te reclama
con voz grave que emerxe dende o fado e que esixe
recoñecer nos outros o neno que acubillan
e pedir en amor o teu quiñón do mundo.
E pedir en amor o teu quiñón do mundo.
Libra, Gonzalo Navaza.
[sei que hai xente que quere que escriba eu... pero aquí non teño tempo para pensar...]
Hai 4 comentarios e 0 trackbacks. Léronse 339 veces.
