e mentres, o mundo cada vez máis tolo.
el non entende.
mentras, eu berro.
choro. e non entendo nada.
de nada.
nin comparto opinións.
martilleándome a cabeza
non podo pensar.
pOr quÉ non véS e me inVitas a un tÉ?
mentras, Ismael soa de fondo
en cada fuga que fago contigo
a ver paraísos perdidos
respirando liberdade.
e pedíndolle ao sol que se quede aí sempre...
non.
mellor que deixe paso á lúa.
sen présa.
sálvame da tolemia mundial,
de présas, mentiras, caretas e corbatas.
e ponme o teu sombreiro...
de guitarras, poemas e debuxos.
sálvame tódalas veces que poidas,
por favor...