para empezar... diré que es el final... no es un final feliz, tan sólo es un final. unha tristura que ninguén sabe de onde vén. que me estaba matando. e era incomprensible. sen ningún motivo aparente. ou é que aínda non o atopei. só tiña ganas de espertar ás once para ir a unha clase de navaZa e quedar na cafetaría até as dúas. e despois volver durmir.

unha hora menos. e mañá que espero verte entre la multitud, porque hoxe pasei todo o día recordando abrazos que incendian la aurora, aínda que non sexa nas praias do sur.

e a pesar deste MAL final... foi unha semana incrible. incrible. risas. alcol. coleguitas. risas. festas. botellóns. risas. cigarros. máis festa. partidas ó futbolín. cervezas. risas. feLicidaDe...

gracias: Carla, Marta, Tola, Adrián, Carlitos, Maite, Edith, Nené, Jonnhy, Dieguito, Diego... etc. por unha semana inolvidable. e a ti... GraCias... porque me facías falla. :)